خوب رضا جان

یک مقدار بحث مفصلی می طلبه پاسخ سوالات تو...

واقعیت اینه که شرایط جامعه ما به هیچ وجه با شرایط یک جامعه مدرن قابل مقایسه نیست.زایش در جایی وجود داره که رحم امنی موجود باشه.تولید در کنار توسعه و امنیت روابط گسترده جهانی سرو سامان می گیره.اما در ایران ما بر خلاف نام ساختار حکومتش واقعیت جاری یک دیوان سالاری شبه دموکراتیک هست.

در ایام دانشجویی خیلی از دوستان سرخورده شدن مثل خود من....خیلی ها رها کردند شرایط عمل را و خیلی دیگر ترجیح دادند که زندگی خود را بسازند بجای ساختن یک جامعه پویا.

غافل از اینکه زندگی در چنین جامعه فلک زده ای در یک روز نا میمون طالعی نحس برای آنها رغم خواهد زد و آرامش و آسایش زندگی ایشان را دست خوش نا ملایمات اجباری خواهد کرد.برای من ایرانی ٬که راهی جز زندگی و علاقه ای جز ادامه حیات در این آب و خاک ندارم ٬تلاش نکردن برای تغییر ساختارهای ناقص موجود حکم بر قبولی زندگی کردن در لجنزار معتفن فعلی رارقم خواهد زد.

در چنین شرایطی اقدام برای تغییر از دو مسیر ٬میسر خواهد بود:

۱-از حرکتهای درونزا

۲-از فشارهای برونزا

حالت اول خود گزینه هایی دارد:

الف-انقلاب

ب-شورش

ج-اصلاح طلبی

و...

فشارهای برونزا هم :

الف-مداخله مستقیم ابر قدرت نظامی(مدل عراق و افغانستان)

ب-مدخله با واسطه قدرت جهانی(مدل ایران مصدق و شیلی آلنده)

ج-مدل حمایت از تجزیه طلبان (مدل نیکاراگویه)

و...

برای من وچون تویی که درسی خواندیمُ عرق ملیی داریم  و دستی زدیم بر فعالیت ٬ شرایط برونزا قابل قبول نیست.

اما شرایط درونزا هم کم و بیش تجربه شده است...شورشی چون قضیه تنباکو را داشتیم و انقلاب مشروطه و انقلاب ۵۷ و....

ثمره تمام حرکات رادیکال بدون توجه به ظرفیت جامعه (چه در ایران و چه در دیگر کشورهای جهان)نه بهتر کردن فضای گذشته و بلعکس تعمیم هرج و مرج به جامعه بوده است.در این فضا ها ما از خواست واقعی مردم و فعالان اجتماعی دورتر و دورتر شده ایم تا....

در زمان اصلاحات فضای خوبی برای بازسازی نهادهای جامعه مدنی که می توانند انتقال دهنده اصول٬دانش و حافظه تاریخی ٬و محفلی برای علاقه مندان به اصلاح ساختارهای اجتماعی باشند پدید آمد .اما اشتباه تاریخی بخشی از اصلاح طلبان مثل خود خاتمی وکند رویها و تند رویها یی باعث شد به راحتی تمام دستاوردها نابود شود و تمام رشته ها پنبه شود(البته اصلا به دنبال متهم کردن هیچکس نیستم بلکه باید پذیرفت که آن دوران هم یک تجربه بوده با تمام خوبیها و بدیهایش).در این میان اشتباه اصلی به گروهی باز می گشت که سطح توقع امثال من را بالا برده بودند و به گروهی دیگر که از ترس شورش در جهت اصلاح قوانینی مانند نظارت استصوابی اقدام نکردندبدنبال مقابله با مفاسد اقتصادی نرفتند و خود اسیر فساد قدرت شدند.اینهاوصدها مساله دیگر که در مطالب مختلف خودم به آنها اشاره کرده ام در به نتیجه نرسیدن تلاشهای دوران ۸ ساله فعالان جامعه ایران موثر بود.

اما....

بدتر ین بخش تجربه ما این بود که گروهی مردم را به عدم شرکت در انتخابات و انفعال ترغیب کردند گویی که انگار عدم رای مردم باعث اسقاط این ساختار می گردد...وحتی اگر می خواستند چنین کنند و با هماهنگی تمام مردم چنین عملی را برنامه ریزی کنند هیچ استراتژی و تاکتیک خاصی را برای این جدال طرحریزی نکرده بودند...ونتیجه آن شدکه مردم سرخورده در یک سردرگمی استراتژی به سراغ پوپولیسم گفتاری پرزیدنت رفتند.

هرچقدر رای مردم بی فایده باشد اما می تواند از حضور امثال پرزیدنت جلوگیری کند...هرچقدر ریاست جمهورهای ما تدارکاتچی باشند باز بین نابود کردن تولید و اقتصاد و امنیت اجتماعی و یا تقویت تولید و توسعه اقتصادی و تاثیر آن در زندگی مردم تفاوت وجود دارد...

جریان اصلاحات توان تولید نداشته چون تلاشهایش برای ساختار سازی شکست خورد.تلاشهایش برای تغییر نظام آموزش و پرورش شکست خورد...اما در شرایط کنونی با توجه به مصاحبه ها سخنرانی ها و ....موجود بر خلاف ۸ سل پیش که بدون برنامه مدون دولت در دست جماعت اصلاح طلب افتاد برنمه هایی در حال تدوین است ک حداقل فضا را برای رشد و نمو نیروهای دگر اندیش مهیا تر کند.جریان اصلاح طلبی با ۲ سال و ۴ سال به نتیجه نمیرسد.اگر بعد از ۱۲ سال بتوانیم به یک ساختار دموکراتیک با شاخصهای قابل قبول توسعه در زمینه اقتصاد فرهنگ و سیاست برسیم باید کلاه خودرا بالا بیندازیم...در حال حاضر هرکسی که بتواند بستر مناسبی برای شکل گیری ساختارهای اولیه را مهیا کند باید حمایت شود...میخواهد خاتمی باشد معین باشد و یا کروبی و رفسنجانی.